Choroby porzeczek i ich charakterystyka – Rdza agrestu (rdza porzeczkowo-turzycowa)

Rdza agrestu, znana również jako rdza porzeczkowo-turzycowa (Puccinia ribesii-caricis), to choroba grzybowa występująca głównie na porzeczkach i agreście. Choć w większości przypadków ma niewielkie znaczenie ekonomiczne, jej obecność może prowadzić do uszkodzenia liści, ogonków liściowych oraz owoców, co negatywnie wpływa na kondycję roślin i estetykę plonu.

 

---

Biologia i cykl rozwojowy choroby

Rdza porzeczkowo-turzycowa jest chorobą dwudomową, co oznacza, że do pełnego cyklu rozwojowego grzyb potrzebuje dwóch żywicieli:

• turzyc (roślin zielnych z wilgotnych łąk i mokradeł),

• oraz krzewów z rodzaju Ribes, czyli porzeczek i agrestu.

Źródłem pierwotnych infekcji na plantacjach są zarodniki podstawkowe, które rozwijają się na porażonych turzycach. Do infekcji porzeczek dochodzi tylko wczesną wiosną, kiedy zarodniki przenoszone są z wiatrem na młode liście i owoce.

---

Objawy rdzy porzeczkowo-turzycowej

Na porażonych liściach, ogonkach i owocach pojawiają się:

• żółto-pomarańczowe nabrzmienia (ecja),

• które wypełnione są zarodnikami ognikowymi.

Zarodniki te nie zakażają ponownie porzeczek, lecz przenoszą się na turzyce, gdzie kontynuują cykl rozwojowy grzyba. W drugiej połowie lata na turzycach tworzą się kolejne stadia rdzy – uredinia i telia, które zimują, a następnie wiosną produkują nowe zarodniki podstawkowe.

---

Warunki sprzyjające występowaniu choroby

Rozwojowi rdzy agrestu sprzyjają:

• podmokłe tereny i łąki w pobliżu plantacji,

• wysoka wilgotność powietrza,

• oraz ciepła i długa jesień.

Plantacje zlokalizowane w sąsiedztwie naturalnych stanowisk turzyc są szczególnie narażone na infekcję.

---

Skutki i znaczenie gospodarcze

Rdza porzeczkowo-turzycowa zwykle nie powoduje dużych strat w plonach, jednak:

• porażone owoce zniekształcają się i opadają,

• liście przedwcześnie żółkną i usychają,

• a rośliny stają się bardziej podatne na inne choroby.

W uprawach towarowych jej znaczenie jest niewielkie, lecz na plantacjach amatorskich może stanowić czynnik osłabiający kondycję krzewów.

---

Zapobieganie i ochrona

Aby ograniczyć ryzyko wystąpienia rdzy:

• należy unikać zakładania plantacji w pobliżu mokradeł i łąk,

• usuwać chwasty i turzyce z otoczenia porzeczek,

• a w przypadku silnego porażenia można stosować fungicydy zalecane do ochrony porzeczek przed chorobami grzybowymi.

Utrzymywanie luźnej struktury krzewów i dobrej cyrkulacji powietrza również ogranicza możliwość infekcji.

Choroby porzeczek i ich charakterystyka – Rdza wejmutkowo-porzeczkowa

Rdza wejmutkowo-porzeczkowa (Cronartium ribicola) to groźna choroba grzybowa występująca głównie na porzeczce czarnej, a nieco rzadziej na porzeczce czerwonej. Jej charakterystyczną cechą jest to, że jest to rdza dwudomowa i pełnocyklowa, co oznacza, że patogen do pełnego rozwoju potrzebuje dwóch żywicieli — sosny pięcioigielnej (np. sosny wejmutki lub limby) oraz krzewów z rodzaju Ribes (czyli porzeczek).

---

Źródło i przebieg choroby

Infekcje porzeczek zaczynają się od zarodników ognikowych (ecjospor), które tworzą się na porażonych sosnach pięcioigielnych i mogą być przenoszone przez wiatr na znaczne odległości. Po osiedleniu się na liściach porzeczek zarodniki infekują tkanki roślinne, co prowadzi do pojawienia się chlorotycznych (żółtych), a następnie nekrotycznych (brązowych) plamek.

Na dolnej stronie liści w miejscach infekcji rozwijają się skupiska żółto-pomarańczowych zarodników rdzawnikowych (urediniosporów). W sprzyjających warunkach pogodowych — szczególnie przy dużej wilgotności i umiarkowanej temperaturze — może się rozwinąć kilka pokoleń zarodników w jednym sezonie, co prowadzi do szybkiego rozprzestrzeniania się choroby.

Pod koniec lata na dolnej stronie liści pojawiają się brunatne kolumienki z teliosporami. Choć nie są one formą przetrwalnikową, wkrótce kiełkują, wytwarzając zarodniki podstawkowe (basidiospory), które z kolei infekują igły sosen pięcioigielnych — zamykając cykl rozwojowy grzyba.

---

Objawy i skutki

Objawy rdzy wejmutkowo-porzeczkowej są dość charakterystyczne i łatwe do rozpoznania:

• żółte lub rdzawe plamki na górnej stronie liści,

• pomarańczowe skupiska zarodników na spodzie,

• w późniejszej fazie – brunatne kolumienki z zarodnikami telialnymi.

Na plantacjach odmian podatnych choroba może prowadzić do:

• przedwczesnego opadania liści,

• osłabienia wzrostu i plonowania krzewów,

• spadku jakości owoców,

• a w skrajnych przypadkach – zamierania całych roślin.

Rdza jest niebezpieczna również dla sosen pięcioigielnych, powodując zamieranie gałęzi, a przy silnym porażeniu – nawet śmierć drzewa.

---

Zapobieganie i ochrona

Skuteczna ochrona przed rdzą wejmutkowo-porzeczkową opiera się przede wszystkim na profilaktyce:

• unikanie sadzenia porzeczek w pobliżu sosen wejmutek lub limb,

• regularne lustracje plantacji i usuwanie porażonych liści,

• stosowanie odmian odpornych na rdzę,

• utrzymywanie właściwej wentylacji międzyrzędzi,

• i unikanie nadmiernego zagęszczenia roślin.

W przypadku wystąpienia pierwszych objawów można sięgnąć po fungicydy zarejestrowane do ochrony porzeczek, zgodnie z zaleceniami aktualnego rejestru środków ochrony roślin.